Schuttevaerrace 2006

Na heel wat jaren zeilervaring, zowel recreatief als wedstrijdzeilend, stond er nog een niet vervulde wens op mijn wensenlijst, namelijk de Schuttevaerrace. Een zware wedstrijd waarbij er gezeild, gelopen en gefietst moet worden. Zeilen kan ik wel, maar een geschikte boot had ik niet en ook voor het lopen en het fietsen moest naar bemanning gezocht worden. Na wat rondpraten links en rechts werd een fietsende collega van mij ook enthousiast en al snel hadden we een prima boot met schipper en bemanning compleet om op 18, 19 en 20 mei 2,5 dag non stop amateur topsport te bedrijven. De 25e editie van de Schuttevaerrace. Nou, dat hebben we geweten!


Voordat het zover was moest er natuurlijk eerst getraind worden. Onze fietser, Ronald Meulenberg, bereid zich in de winter en het voorjaar voor op de 100 km en 60 km die er gefietst moeten worden. Onze loper, Dimitri Kruithof, bereid zich (vooral mentaal) voor op de 21 en 14 km die hij moet lopen. Zelfs ik moet er aan geloven. De hele bemanning, met uitzondering van de schipper, moet voorafgaand aan de zeilwedstrijd ruim 2 km naar de boot rennen. De start van dit looptraject is de officiële start van de wedstrijd. Om dit te kunnen volbrengen begin ik in de winter in Zeewolde bij een opstart loopgroepje van de atletiekvereniging.


Begin april varen we voor het eerst uit met Jelle en Adriaan Breeuwsma, De Friendship 33 blijkt een heerlijk comfortabel schip te zijn, waarmee we de Schuttevaer vermoedelijk niet zullen winnen, maar zeer waarschijnlijk wel uit zullen varen. Een belangrijk voordeel van dit schip is de geringe diepgang van 1.10 meter. Dit moet ons op de Waddenzee wel wat voordeel opleveren. Eind april varen we met zijn allen als oefening met een lekker briesje en een overtuigend zonnetje een keer op en neer van Woudsend naar Texel.


Terwijl ik mijn tas aan het pakken ben voor de echte wedstrijd kijk ik nog eens naar buiten. Hoewel het prachtig weer is beloven de voorspellingen een onstuimige tocht. In de auto op weg naar Stavoren neemt de wind als snel toe. Tijdens het palaver ’s avonds wordt dit door Piet Paulusma nog eens bevestigd. Deze 25e editie van de Schuttevearrace zou wel eens onstuimig kunnen verlopen.


De volgende ochtend staan we met zijn allen om zeven uur in wind en regen te dringen aan de start van het looptraject bij de Marina van Stavoren. De start was spectaculair. Het startschot is gezamelijk gegeven door de drie J’s. Joop de Jong, Jan Zijsling en Johan Salverda. Deze drie Musketiers nemen afscheid van de organisatie van de race na 25 jaar trouwe dienst. Zij zetelen vanaf volgend jaar in de adviseursstoel. Een nieuwe generatie comitéleden neemt hun taak over.


Op het startschot vertrekt iedereen als een speer naar de buitenhaven, waar de boten met ronkende motoren liggen te wachten op hun bemanningen. Na ruim 2 kilometer komt iedereen aan en in de haven ontstaat al snel een enorme chaos van 58 vertrekkende boten met ook enkele aanvaringen. Het waait zuidwest 6 en voordat de havenhoofden van Stavoren gepasseerd zijn moeten de zeilen gehesen zijn en de motor uit. Wij vallen over bakboord weg, en zien nog net de eerste deelnemer alweer met zware averij door een aanvaring terugkeren. Ons bijdehandje van de fokkeschoot schiet los, en nog steeds in rennersoutfit herstellen Dimitri en ik dit samen op het voordek. Achteraf bezien niet zo’n veilige handeling in korte broek en zonder zwemvest en lifeline. Wat een wind! Halve wind naar Kornwerderzand klokken we regelmatig 8 knopen. Onderweg wordt de loopkleding voor zeilkleding verwisseld, wat niet meevalt gezien de golfslag. Na een uur en drie kwartier varen we uiteindelijk als 19e Kornwerderzand binnen.


Na de schutting in Kornwerderzand gaat het hele veld kruisend op weg naar Texel. Eerst wind en stroom tegen. Later alleen nog maar wind tegen. Een lang en vermoeiend kruisrak met een dikke 6 op de kop. De zeehonden die we onderweg tegenkomen worden eerst door Ronald en later ook nog door Dimitri gevoerd. Voor ons type schip een niet erg ideale koers Na ruim 6 uur varen lopen we binnen op Texel, waar we uiteindelijk als 47e van de nog maar 50 overgebleven schepen finishen. Onze fietser wordt snel afgezet en hij kan met een lege maag beginnen aan een slopende 100 km. Bij het keerpunt voorzien we hem nog van wat extra drinken. Na 2 uur en 50 minuten finished hij als 37e van de 47 fietsers. Hulde voor deze prestatie!


Inmiddels heeft het wedstrijdcomité besloten om het nachtelijke traject van Texel naar Vlieland niet te varen. De race wordt stilgelegd vanwege de slechte weersvoorspellingen van Zuidwest 7 a 8 bft met buien. Niet bepaald ideale omstandigheden om in het donker je weg te vinden over het wad, zeker gezien het feit dat een flink aantal deelnemers een diepgang van rond de twee meter hebben. Het laten vervallen van dit traject is erg in ons nadeel omdat wij met een diepgang van 1.10 meter vermoedelijk het paardengat probleemloos waren gepasseerd, zwaaiend naar alle wedstrijdboten die liggen te wachten op hoger water. De gedachte dat we een normale nacht kunnen slapen maakt echter veel goed.


De volgende ochtend wordt om 7.00 uur een traject van ongeveer 19 km gelopen. De wind is nog steeds onveranderd hard en voor de lopers is dit zeker geen pretje. Dimitri slaat zich er kranig doorheen en weet met 1 uur en 50 minuten een 44e plek te bemachtigen. De wedstrijd wordt voortgezet met een zeiltraject van Texel naar Harlingen. Veiligheid en comfort tellen echter ook mee, en na een lekkere douche, ook voor de loper, en dito ontbijt gaan we van start voor dit zeiltraject. Aanvankelijk met dubbel gereefd grootzeil en fok en al snel alleen nog maar op de fok. Met windsnelheden tussen de 7 en 8 bft en bootsnelheden van boven de 10 knopen stuiven we naar Harlingen. Als maximum wordt op het log zelfs 11 knopen geklokt. Op de GPS zakt de snelheid nimmer onder de 9 knopen door de stroom die we ook nog mee hebben. Spectaculair! Na drie uur en drie kwartier zijn we in Harlingen, waar we als 39e van de nog maar 42 overgebleven boten aankomen.


Hier moet weer gefietst worden. De plek om de fietser af te zetten is echter dermate aan lagerwal dat we een ander plekje zoeken. Een andere deelnemer probeert hier zeilend aan te leggen. Dit gaat wel snel, maar niet zonder averij. Nog een andere deelnemer speelt het klaar om ondanks het verlies van de mast, toch de fietser af te zetten! Uiteindelijk krijgen we Ronald aan de kant en die bikkel speelt het klaar om in 2 uur en 16 minuten de 60 km af te leggen. Heen, tegen de wind in, met gemiddeld 17 kmu en terug met de wind mee, gemiddeld 52, met een maximum van 62 kmu! Uiteindelijk levert dat hem een 30e plaats van de 42 op.


Inmiddels buigt het wedstrijdcomité zich over het vervolg van de wedstrijd. De voorspellingen geven een zeer onstuimig beeld en naar Kornwerderzand is recht tegen de wind in. Besloten wordt om om 19.00 naar Kornwerd op te stomen, om dan het laatste traject naar Hinderlopen weer zeilend af te leggen. In Hindelopen moet dan het laatste looptraject van zo’n 14 km afgelegd worden. Stampend tegen de wind in zetten we met zo’n 40 boten koers naar Kornwerderzand. Ruim een mijl voor de sluizen laat onze motor het afweten. Naar later bleek was het brandstoffilter verstopt geraakt. Door het stampen van het schip was het vuil onderin de tank losgekomen en zodoende in het filter gekomen. De KNRM was echter snel ter plekke om ons een sleepje te geven naar de sluis. Op de oproep van de schipper van de reddingsboot of alles tijdens het slepen in orde is kunnen we alleen maar antwoorden dat het best wel wat langzamer mag. Wat een geweld om met zo’n 8 knopen tegen de wind in gesleept te worden! Veilig bereiken we het sluiscomplex, alwaar de Snelle Jelle ons verder sleept naar Makkum. In de sluis vernemen we dat de race beëindigd is. Dit houdt dus in dat wij de race reglementair uitgevaren hebben! Uiteindelijk zijn we op een 41e plaats geeindigd. Onze doelstelling is daarmee gehaald, namelijk de wedstrijd veilig uitvaren en niet als laatste eindigen. Fantastisch, dit smaakt naar meer!